Rozbudowa Twierdzy - Fort Graf Berg

Pierwszym, wysuniętym poza obręb twierdzy brzeskiej, dziełem fortowym był Fort Graf Berg. W okresie międzywojennym funkcjonował nazwa - fort gen. Chłopickiego. Budowę  fortu rozpoczęto w 1869 roku, a zakończono kilka lat później. Lokalizację tego fortu wymusiła nie tyle przyjęta wcześniej "strategia" rozbudowy twierdzy, co zbudowana na północ od twierdzy linia kolejowa Warszawa-Brześć. W efekcie budowy torów, przed umocnieniem Kobryńskim powstało martwe pole. Fort Graf Berg, który był wysunięty 850 m przed linię obrony twierdzy miał zlikwidować negatywne konsekwencje wynikające z lokalizacji linii kolejowej.

Budowa tego fortu w dolinie Bugu wiązała się z ogromnymi robotami ziemnymi. Ostatecznie po zakrojonych na szeroką skalę robotach niwelacyjnych rozpoczęto budowę. Fort był wzniesiony na planie pięcioboku. Otoczony (front i boki) wałem, w którym znajdowały się ceglane kazamaty. W narożach znajdowały się półkaponiery barkowe zapeniające flankowanie fortu, który był otoczony suchą fosą. Wewnątrz fortu wzniesiono dwa 10-cio metrowe wały odzielające kazamaty od części centralnej i zbiegające się w kierunku półkaponier. W forcie znajdowały się ponadto dwie prochownie i kuchnia. W czasie trwającego wówczas etapu rozbudowy twierdzy wzniesiono także dodatkowo trzy baterie artyleryjskie do obrony dróg kolejowych. Pierwsza bateria powstała przyprzeprawie kolejowej przez Bug na południe od fortu Graf Berg, druga przy przeprawie przez Muchawiec na wschód od Twierdzy oraz trzecia wysunięta najdalej poza twierdzę w kierunku południowo-wschodnim.