Umocnienie Terespolskie

Umocnienie terespolskie zbudowano na zachodnim brzegu rzeki Bug (wyspa zachodnia/lotnicza). W przeciwieństwie do pozostałych dwóch obwarowań zewnętrznych, zrezygnowano z narysu bastionowego, który zastąpiono dziełem opartym na ziemnych lunetach. Zbudowano 4 ziemne lunety połączone kurtynami. W środkowych lunetach (nr II i III) wybudowano skzamatowane reduty, a szyję zamknięto murem obronnym. Wewnątrz usypano ziemne dzieło rogowe (umocnienie mostowe) pełniące rolę śródszańca, którego zadaniem była obrona mostu wiszącego łączącego umocnienie z Cytadelą. Wał główny umocnienia miał wysokość 10 m. Dodatkową przeszkodę stanowiła fosa (rów forteczny wypełniona wodą) przed wałem głównym.

Umocnienie terespolskie łączyło się z Cytadelą za pomocą mostu wiszącego, natomiast na zewnątrz droga prowadziła przez przejazd warszawski w wale umocnienia zlokalizowany pomiędzy środkowymi lunetami. Obecnie teren historycznego umocnienia terespolskiego mimo, iż znajduje się po lewej stronie Bugu, to należy do Białorusi. Wstęp na tzw. wyspę pograniczną jest zabroniony. Wiszący most, jaki łączył umocnienie terespolskie z cytadelą należał w swoim czasie do najdłuższych tego typu konstrukcji. Zniszczony w okresie wojennym nie został już odbudowany takiej formie. W dniu 22 czerwca 1941 roku przez teren umocnienia terespolskego (wyspę zachodnią) Niemcy poprowadzili główny szturm Twierdzy.