Umocnienie Wołyńskie

Umocnienie wołyńskie zbudowano w miejscu przedmieścia wołyńskiego tj. na południowy-wschód od cytadeli. Wzmocniono  wówczas ulokowany na cyplu u ujścia południowej odnogi Muchawca do Bugu tzw. Zamek będący drewniano-ziemnym dziełem o narysie bastionowym, które pełniło rolę śródszańca umocnienia wołyńskiego. Obwarowanie umocnienia tworzyły dwa bastiony (nr VI i VII) i jeden półbastion (nr VIII) z dwoma rawelinami (nr 3 i 4). W środkowym bastionie wzniesiono skazamatowaną redutę. W bastionach zaprojektowano prochownie.Znajdujący się w centrum umocnienia wołyńskiego klasztor bernardynów przebudowano i umieszczono w nim Aleksandrowski Brzeski Korpus Kadetów.

Pochodzące z XVII wieku zabudowania klasztorne bernardynek i bernardynów w 1860 zostały przebudowane na szpital. Szpital wojskowy mieścił się tu również w okresie międzywojennym. Pozostałości budowli częściowo dotrwały do dzisiejszych czasów. Od funkcji szpitalnych tych budynków pochodzi nazwa wyspy funkcjonująca w okresie międzywojennym tj. wyspa szpitalna). Umocnienie wołyńskie łączyło się z cytadelą mostem zwodzonym przez rzekę Muchawiec i Bramę Chełmską (Szpitalną). Poza granice umocnienia wyjeżdżało się natomiast przez Bramę Południową (Nikołajewską).